Pokolenie JC

Załóżmy, że Biblia jest księgą natchnioną przez Boga (BIBLIA - spadła z nieba?). Wszystko ok. Jednak ma ona przecież tysiące lat! Skąd wiemy, że dzisiejszy tekst jest tym rzeczywiście pierwotnym i oryginalnym? Skąd pewność, że nie został zmieniony podczas wielokrotnego przepisywania, o coś wzbogacony lub czegoś pozbawiony? Nie jesteśmy w posiadaniu oryginałów, a w świetle tego, jak król Jojakim obszedł się ze zwojami odczytanymi mu przez Barucha (Ks. Jeremiasza 36), możemy nawet pokusić się o stwierdzenie, że z natchnionymi treściami nie zawsze obchodzono się tak,

jak by one na to zasługiwały. 

Trzeba jednak przyznać, że pomimo braku oryginałów, mamy niesamowicie dużo kopii (ponad 6000 w samym języku greckim) zarówno Starego jak i Nowego Testamentu. I to kopii niejednokrotnie bardziej ze sobą zgodnych niż dzieła Szekspira, który nie żył przecież w jakiejś zamierzchłej przeszłości! Sami zastanówcie się zresztą, czy łatwiej uwierzyć Wam w wiarygodność wielu nieraz przebadanych pod różnymi kątami, skrzętnie przepisywanych i powielanych kopii czy w jeden oryginał, który ze względu na swą wartość zapewne byłby trzymany pod kluczem, z dala od ludzkich oczu, a jakiekolwiek badania z jego udziałem byłyby niemal niedopuszczalne.

Można postawić jednak jeszcze inne pytania. Na przykład, skąd pewność, że cała Biblia nie została po prostu od początku do końca wymyślona i potem w tej formie powielana? Skąd wiadomo, że, jak mówi Doda "napruty winem i palący jakieś niewiadomo jakie zioło", człowiek nie rozpoczął totalnie zmyślonej historii, którą potem kontynuowali inni, równie trzeźwi, ludzie? 

Choć nauka nie zna odpowiedzi na wszelkie zagadnienia, obecnie wiele odkryć archeologicznych potwierdza sporo biblijnych przekazów.

Potop

Choć geologia nie potwierdza potopu na skalę światową, to zgodnie z archeologią 7460 lat temu na zachodzie dzisiejszej Turcji miała miejsce katastrofa polegająca na przelaniu się wód z Morza Śródziemnego do Morza Czarnego przez niewielką cieśninę. Wszystko, co wówczas znalazło się na drodze owych wód, zostało zniszczone. Dla tamtejszych ludzi sytuacja ta miała zapewne wydźwięk globalny. Większość starożytnych ludów posiadało ponadto legendy o potopie, które przetrwały do dziś. W chińskim piśmiennictwie słowo "łódź" składa się ponadto z jednostek oznaczających pojemnik, naczynie (arkę?), liczbę osiem oraz ludzi, co zgadza się z biblijnym opisem obecności w arce Noego, jego żony, trzech synów i ich żon (w sumie 8 osób). 

Gdybyś miał okazję przez chwilę porozmawiać o wierze i świętych księgach z wyznawcą islamu, dowiedziałbyś się, że Koran został wyrecytowany Muhammadowi podczas bardzo bezpośredniego spotkania z aniołem Gabrielem. Ów człowiek wyjaśniłby Ci, że Koran jest napisany "czystym językiem arabskim", a wszelkie zmiany tekstu i jakiekolwiek ingerencje w treść są niedozwolone. Muzułmanie szczycą się bowiem nienaruszalnością swej księgi i jej niebiańskim pochodzeniem. 

A Biblia? Czy ona również "spadła z nieba"?

Zdecydowanie nie. Była pisana przez ludzi, którzy mieli własną, często odbijającą się w tekście osobowość (wystarczy chociażby porównać cztery sprawozdania z życia Jezusa - Ewangelie wg Mateusza, Marka, Łukasza i Jana). W jej tekście zaznaczają się cechy charakterystyczne dla kultury i czasu życia danego autora. Łukasz jako lekarz stosuje więc częstokroć terminologię medyczną; Mateusz jako piszący do Żydów bierze pod uwagę uwarunkowania judaizmu; Jan, będący przy krzyżu podczas śmierci Jezusa, przytacza fakty nieznane innym ewangelistom. 

Na czym w takim razie polega wyjątkowość Biblii?

Co takiego wyjątkowego jest więc w Biblii? Możemy przecież znaleźć mnóstwo książek odzwierciedlających cechy charakteru ich autorów, przytoczyć liczne przykłady pism pokazujących tło historyczne i kulturowe. 

Spójrzmy. Poszczególne księgi składające się na większą całość pisało ponad 40 autorów. Ludzi różnego pochodzenia i wykształcenia. Królów, dowódców, wieśniaków, filozofów, rybaków, celników, poetów, muzyków, uczonych, pasterzy... Znajdziemy w niej wydarzenia toczące się na przestrzeni niemal 2000 lat. Czyny Boga i relacje ludzi z Nim. Kataklizmy, wojny, życiowe tragedie, radości i święta mające miejsce w różnych miejscach i podczas rozmaitych okoliczności historycznych. Wszystko spisane w 3 językach za pomocą przeróżnych stylów literackich. 

Autorzy Biblii poruszyli mnóstwo tematów, częstokroć mocno kontrowersyjnych, mogących zostać przez nas nazwanymi mianem "tabu". A jednak jest ona całkowicie spójna. Opowiada o rzeczywistości od utraty raju po grzechu Adama i Ewy do odzyskania raju po mającym jeszcze się wydarzyć powszechnym zmartwychwstaniu opisanym w Objawieniu Jana. Mieści w sobie wciąż ten sam motyw - wiary - i koncentruje się na osobie głównego bohatera
- Jezusa. 

Jak to możliwe?

Jak to się dzieje, że tak różnorodna i obszerna księga jest jednocześnie tak zwarta, konsekwentna i logiczna? Przecież nie spadła z nieba! Owszem, nie spadła. Jednak została NATCHNIONA.

Żyjemy w świecie sprzeczności. Z jednej strony napotykamy wielu racjonalistów, ateistów, ludzi wątpiących w istnienie jakiejkolwiek siły duchowej, z drugiej dostrzegamy przejawy niesamowitego zainteresowania religijnymi praktykami i filozofiami związanymi z Bliskim Wschodem. Ludzie ćwiczą jogę, uczestniczą w medytacjach, zasięgają porad u posługujących się SMS-ami i telewizyjnymi programami wróżek, dopatrują się w nich wyroczni mogących opowiedzieć im nieco o bliższej lub dalszej przyszłości. 

W tym świecie diabeł to czerwona postać ze spiczasto zakończonym ogonkiem, równie spiczastą bródką, różkami i widełkami służącymi mu do dźgania smażących się w kotle, groteskowo wyglądających ludzików. Taki obraz wywołuje raczej uśmiech niż faktyczny strach przed "księciem tego świata" (Ew. Jana 16, 11). A owemu księciu jest to tylko na rękę. Przecież może manipulować ludźmi o takim poglądzie, jak mu się podoba.

Gdzie bowiem tak naprawdę znajduje się diabeł? Czy siedzi gdzieś w podziemiach wśród buchających czerwonawo języków ognia? W jednym ze swoich listów apostoł Jan pisze: 

Wiemy, że jesteśmy z Boga, cały zaś świat leży w mocy Złego. 

Otóż zdarzyło się pewnego dnia, że przybyli synowie Boży, aby się stawić przed Panem, a wśród nich przybył też i szatan. I rzekł Pan do szatana: Skąd przybywasz? A szatan odpowiedział Panu, mówiąc: Wędrowałem po ziemi i przeszedłem ją wzdłuż i wszerz. Rzekł Pan do szatana: Czy zwróciłeś uwagę na mojego sługę, Joba? Bo nie ma mu równego na ziemi. Mąż to nienaganny i prawy, bogobojny i stroniący od złego. Na to szatan odpowiedział Panu, mówiąc: Czy za darmo jest Job tak bogobojny? Czy Ty nie otoczyłeś go zewsząd opieką wraz z jego domem i wszystkim, co ma? Błogosławiłeś sprawie jego rąk i jego dobytek rozmnożył się w kraju. Lecz wyciągnij tylko rękę i dotknij tego, co ma; czy nie będzie ci w oczy złorzeczył? Na to rzekł Pan do szatana: Oto wszystko, co ma, jest w twojej mocy, tylko jego nie dotykaj! I odszedł szatan sprzed oblicza Pana. I zdarzyło się pewnego dnia, gdy jego synowie i jego córki jedli i pili wino w domu swego najstarszego brata, że przybył posłaniec do Joba, mówiąc: Woły orały, a oślice pasły się obok nich. Wtem napadli Sabejczycy i zabrali je, a sługi pozabijali ostrzem miecza; uszedłem tylko ja sam, aby ci o tym donieść. Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: Ogień Boży spadł z nieba, spalił trzodę i sługi i pochłonął je; uszedłem tylko ja sam, aby ci o tym donieść. Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: Chaldejczycy wystawili trzy hufce, napadli na wielbłądy i zabrali je, a sługi pozabijali ostrzem miecza; uszedłem tylko ja sam, aby ci o tym donieść. Gdy ten jeszcze mówił, przyszedł inny i rzekł: Twoi synowie i twoje córki jedli i pili wino w domu swego najstarszego brata. Wtem gwałtowny wicher zerwał się od pustyni i uderzył na cztery węgły domu, tak że on zawalił się na młódź i zginęli; uszedłem tylko ja sam, aby ci o tym donieść.